Εικόνες από τη ζωή των Μικρασιατών στο Λαύριο

πίσω όρθια: Αρχοντούλα Χρυσομάλλη / αριστερά καθιστή: Ζωή Γιώγα Χρυσομάλλη / δεξιά καθιστή: Τριανταφυλλιά Χρυσομάλλη Μήτρου / στη σκάλα καθιστή: Ευαγγελία Χρυσομάλλη

αριστερά: Τριανταφυλλιά Χρυσομάλλη, δεξιά: Ευαγγελία Χρυσομάλλη (σε εκδρομή στην Ακρόπολη)

αριστερά: Ζωή Χρυσομάλλη -Γιώγα, τρίτη στη σειρά: Ευαγγελία Χρυσομάλλη

δίπλα: Μαρίκα Γιώγα

αριστερά: Ευαγγελία Χρυσομάλλη

αριστερά: Χρυσόστομος - Αναστάσιος - Αρχοντούλα - Ευαγγελία Χρυσομάλλη

αριστερά: Ευαγγελία Χρυσομάλλη

Μπροστά από αριστερά: Ευαγγελία - Αρχοντούλα - Αννίκα Χρυσομάλλη

Επάνω αριστερά: Ζωή Χρυσομάλλη- Γιώγα

Κάτω δεξιά: Ευαγγελία Χρυσομάλλη

Ψαρεύοντας στη Γαιδουρόμαντρα (1944)
δεξιά: πρώτος Λογοθέτης Μήτρου - δίπλα Γεώργιος Μήτρου - τέταρτος Χρυσόστομος Χρυσομάλλης
αριστερά: Θεοδόσης Σταύρου



Στο καφενείο του Τζούβα
(Διακρίνονται από αριστερά καθιστοί: πρώτος Στέφανος Μπαμπλιάς, τέταρτος Λογοθέτης Μήτρου, έκτος Αναστάσιος Χρυσομάλλης

Στο ξωκλήσι της Αγιάς Τριάδας
από αριστερά επάνω: δεύτερη Τριανταφυλλιά Χρυσομάλλη, Στέφανος και Αννίκα Μπαμπλιά, Σουλμεγιό και Γεώργιος Μήτρου
από αριστερά κάτω: Ευαγγελία Χρυσομάλλη, Ζωή Αναστασίου Χρυσομάλλη



από δεξιά Στέφανος και Αννίκα Μπαμπλιά

όρθιοι: από αριστερά δεύτερος Αναστάσιος Χρυσομάλλης και Στέφανος Μπαμπλιάς

κάτω από δεξιά: Ευαγγελία Χρυσομάλλη, Τριανταφυλλιά Χρυσομάλη και Αννίκα Χρυσομάλλη

Καραντίνα στη Μακρόνησο

Μπορεί να ζούσαν ή να πέθαιναν. Αυτό θα εξαρτιόταν

από τον τύφο. Όμως, όσο ζούσαν, ποτέ δεν τους άκουγες

να ζητιανεύουν ούτε να τείνουν ικετευτικά τα χέρια.

( (Ο αμερικανικός υγειονομικός σταθμός στη Μακρόνησο. Εδώ περιθάλπονταν οι 6000 Έλληνες πρόσφυγες από την Τραπεζούντα, που μόλις είχαν φτάσει με ατμόπλοια. )

Πηγή: National Geographic, 1922 Ο μεγάλος ξεριζωμός

Η ................αποκατάσταση των προσφύγων

Των προσφύγων η διαβίωση βελτιώνεται - παρά τα στεγαστικά προβλήματα που επί δεκαετίες εξεκολουθούν να τους ταλαιπωρούν - με τη δημιουργία του συνοικισμού του Αγίου Ανδρέα. Ο συνοικισμός συστηματικά οικοδομείται από το 1927 -1928 και εκτείνεται κατ'αρχήν σ' εξηντατέσσερα οικοδομικά τετράγωνα. Σπίτι 21,30 m2 δινόταν με παραχωρητήριο του αρμόδιου Υπουργείου σε, μέχρι και, πενταμελή οικογένεια που δεν διέθετε ανάλογο κατάλυμα σ' άλλο προσφυγικό συνοικισμό. Για οικογένεια 6-7 μελών το Υπουργείο διέθετε 1/4 του σπιτιού (σε εμβαδόν βέβαια) επιπλέον. Κύρια υλικά των προκατασκευασμένων και εισαγόμενων από τη Γεμανία ομοιόμορφων προσφυγικών οικιών ήταν το ξύλο και ο αμίαντος. Για ηχητική μόνωση δεν είναι δυνατόν να γίνει λόγος.

Η οροφή των σπιτιών ήταν από πισσόχαρτο και τσίγκο, μέχρι το 1929. Τότε έρχεται στο Λαύριο ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος ο οποίος δεν παρέλειψε να επισκεφτεί το συνοικισμό και μέσα σε μια βδομάδα ικανοποιώντας σχετικό αίτημα έστειλε από τον Πειραια με καικια κεραμίδια για τις οροφές των σπιτιών των προσφύγων.

Βιβλιογραφία

Μικρασιάτες Πρόσφυγες στη Λαυρεωτική, Χάρης Μπαμπούνης, Βιβλιοθήκη της Εταιρείας Μελετών Λαυρεωτικής, αριθμ. 3, Λαύρειον 1986